• Ελληνικά
  • English

Το ανατομικά φυσιολογικό μήκος του πέους συνήθως δεν αναφέρεται στα περισσότερα βιβλία ανατομίας. Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Σεξολογίας το μέσο μήκος του πέους σε χαλαρή φάση είναι 7,5cm και σε στύση 14,5cm, ενώ σύμφωνα με το Canadian Journal for Sexuality and Reproductive Medicine το μέσο μήκος σε στύση είναι 13cm. Ποιο όμως είναι το απαραίτητο μήκος για τη σεξουαλική ικανοποίηση μιας γυναίκας; Το μέγεθος του πέους δεν αποτελεί σημαντικό παράγοντα για το γυναικείο οργασμό, αν σκεφθεί κανείς, ότι το 90% των αισθητηρίων νευρικών απολήξεων, που πυροδοτούν την αίσθηση ηδονής και τη μυϊκή σύσπαση των μυών του περινέου της γυναίκας δηλαδή τον οργασμό, βρίσκονται στην κλειτορίδα και στο πρώτο εκατοστό του κόλπου. Έτσι ακόμη και ένα πέος μήκους 5cm σε στύση είναι απόλυτα λειτουργικό σεξουαλικά. Η μεγέθυνση του πέους είναι μια πολύ συχνή αιτία επίσκεψης νέων συνήθως ανδρών στον ουρολόγο-ανδρολόγο, αλλά και μια ακόμη συχνότερη αιτία επίσκεψης τους στο διαδίκτυο.


 

images-stories-articles-P42a-296x222Στην πραγματικότητα παρόλο, που οι περισσότεροι από αυτούς ενδιαφέρονται πάρα πολύ για την απόκτηση ενός μεγαλύτερου πέους δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως ανατομικό και λειτουργικό πρόβλημα. Η αλήθεια είναι, ότι οι περισσότεροι άνδρες εάν ερωτηθούν θα απαντήσουν, ότι θα επιθυμούσαν ένα μεγάλο έως πολύ μεγάλο πέος, αλλά ταυτόχρονα θα επισημάνουν, ότι έχουν μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή. Ωστόσο, κάποιοι παρουσιάζουν μια ψυχολογική διαταραχή, που τους δημιουργεί μια αρνητική άποψη για το μέγεθος του πέους τους, που λέγεται «πεϊκή δυσμορφοφοβία». Η κατάσταση αυτή μπορεί να αφορά το μέγεθος του πέους στη χαλαρή φάση, οπότε και λέγεται «αισθητική δυσμορφοφοβία» και στη φάση της στύσης, οπότε λέγεται λειτουργική δυσμορφοφοβία». Αν και μοιάζει λίγο παράδοξο η αισθητική δυσμορφοφοβία είναι συχνότερη από τη λειτουργική. Η διαταραχή αυτή μπορεί να προέρχεται από κάποιο τραυματικό γεγονός, όπως η απόρριψη από τη σύντροφο λόγω μεγέθους του πέους-αν και στην πραγματικότητα αποτελεί μια πράξη «τιμωρίας» από αυτήν για κάποιο λόγο- ή στο ιστορικό να μην αναφέρεται κάποια εναρκτήρια αιτία.

 


 

Οι πάσχοντες από αυτή τη ψυχολογική διαταραχή συχνά έχουν σοβαρό πρόβλημα δημιουργίας σεξουαλικών σχέσεων, τις οποίες αποφεύγουν λόγω ντροπής και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Ενίοτε το αρνητικό αυτό συναίσθημα μπορεί να προκαλεί και στυτική δυσλειτουργία. Αντίθετα ασθενείς, που πάσχουν από πραγματική μικροφαλία, πράγμα πολύ σπάνιο σε σχέση με τους δυσμορφοφοβικούς, μπορεί να έχουν φυσιολογική αίσθηση για την προσωπική τους εικόνα και ικανοποιητική σεξουαλική ζωή. Εκτός από την κακή σεξουαλική ζωή, που έχουν οι δυσμορφοφοβικοί έχουν και ένα ακόμη πολύ σοβαρό πρόβλημα. Η κατάσταση τους είναι ανθεκτική στην προσπάθεια επιβεβαίωσης από τον ανδρολόγο, ότι το πέος τους είναι φυσιολογικό και τις περισσότερες φορές δεν αποδέχονται τη σύσταση για ψυχιατρική βοήθεια. Ωστόσο, ακόμη και αυτή πολλές φορές δε λύνει το πρόβλημα τους. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί είναι έτοιμοι να υποβληθούν σε οποιαδήποτε φαρμακευτική ή χειρουργική «θεραπεία» τους προταθεί ή διαβάσουν στο διαδίκτυο. Αυτό τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους σε «θεραπείες» μεγέθυνσης του πέους, που στην καλύτερη περίπτωση είναι αναποτελεσματικές και στις χειρότερη επικίνδυνες. Ιδιαίτερα οι αναζητούντες λύση θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, ότι στο διαδίκτυο δεν υπάρχει έλεγχος ποιότητας της αφειδώς παρεχόμενης πληροφορίας και συνεπώς η αποτελεσματικότητα και κυρίως η ασφάλεια των προτεινόμενων μεθόδων δεν είναι ελεγμένη.

 


 

Φαρμακευτικές μέθοδοι επιμήκυνσης του πέους κατηγορηματικά δεν υπάρχουν. H εφαρμογή περιστασιακής έλξης στο πέος με τη βοήθεια συσκευών εφαρμογής τάσης στο χαλαρό πέος για κάποιες ώρες την ημέρα, δεν έχει αποδειχθεί, ότι προσφέρει αξιόλογα αποτελέσματα. Οι συσκευές αυτές είναι χρήσιμες μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στο πέος για διάφορες αιτίες, όπως οι επεμβάσεις επιμήκυνσης ή ευθειασμού του πέους σε νόσο Peyronie. H περιστασιακή εφαρμογή έλξης μετεγχειρητικά καταργεί τις συρρικνώσεις, που δημιουργούνται από την αποκατάσταση του χειρουργικού τραύματος με ουλή και έτσι ξαναδίνει στο πέος το αρχικό του μήκος.

Η χειρουργική μπορεί να δώσει αύξηση στο μήκος και στο πλάτος του πέους. Πολλές και διάφορες τεχνικές περιγράφονται, τόσο σε επιστημονικά άρθρα, όσο και στο διαδίκτυο. Κάποιες από αυτές είναι πειραματικές και κάποιες μπορεί να είναι και επικίνδυνες. Οι μόνες επιστημονικά τεκμηριωμένες και αποδεκτές τεχνικές για την αύξηση του μήκους του πέους ουσιαστικά δεν προσθέτουν εκατοστά στο πέος, αλλά προσπαθούν να «ξεθάψουν», ένα τμήμα του ήδη υπάρχοντος οργάνου από τους περιβάλλοντες ιστούς. Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία και διαρκεί 2-3 ώρες, ανάλογα με το πόσα από τα παρακάτω στάδια θα γίνουν.

 

Τα στάδια αυτά είναι:

1

Η λιποαναρρόφηση της υπερηβικής περιοχής. Είναι εύκολη και ασφαλής και ουσιαστικά “ξεθάβει” την ραχιαία επιφάνεια του πέους από το περιβάλλον λίπος. Όσο περισσότερο λίπος υπάρχει στην υπερηβική περιοχή, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ακόμη και αν ο ασθενής πάρει βάρος, το λίπος στην περιοχή αυτή δεν επανέρχεται, γιατί με την λιποαναρρόφηση καταστρέφονται τα λιποκύτταρα, που βρίσκονται εκεί.


 

2

Η εκτομή του ανελκτήρα συνδέσμου του πέους. Ο σύνδεσμος αυτός ευθύνεται για την προς τα πάνω κλίση του πέους σε στύση. Η εκτομή του «ξεκολλά» ένα τμήμα της ράχης του πέους, που βρίσκεται μέσα στο σώμα από το κόκαλο της λεκάνης και έτσι αποκτά κάποιο πρόσθετο μήκος. Για την αποφυγή επανασυγκόλλησης από συμφύσεις τοποθετείται και στερεώνεται ανάμεσα στο οστό και το πέος ένα μικρό λιποχοριακό μόσχευμα, που λαμβάνεται από την περιοχή του μηρού ή της κοιλιάς από τον ίδιο τον ασθενή, αποφεύγοντας έτσι επιπλοκές, που μπορεί να προκύψουν από ξένα υλικά. Η διαδικασία αυτή είναι ασφαλής. Ενίοτε αναφέρεται κάποια αστάθεια του πέους σε στύση, που όμως δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

 

Ανελκτήρας σύνδεσμος του πέους

 

 

 

 

 

 

 

Ανελκτήρας σύνδεσμος του πέους

 


 

3

Η εκτέλεση ενίοτε μιας χαλαρωτικής του δέρματος πλαστικής στη ραχιαία επιφάνεια του πέους, και η καθήλωση του υποδόριου ιστού στο περιόστεο του ηβικού οστού της λεκάνης. Εξασφαλίζεται έτσι η αποφυγή «τραβήγματος» και περιορισμού του πέους από το υπερηβικό δέρμα και η αξιοποίηση της λέπτυνσης του υποδόριου ιστού μετά τη λιποαναρρόφηση και ως εκ τούτου το αποτελεσματικότερο «ξεθάψιμο» του πέους

 

 

 


 

4

Η εκτέλεση μιας χαλαρωτικής του δέρματος πλαστικής στην κοιλιακή επιφάνεια του πέους προς τους όρχεις με σκοπό την «πεοποίηση» μέρος του δέρματος του οσχέου. Έτσι η απελευθερώνεται από το όσχεο ένα μέρος της κοιλιακής επιφάνειας του πέους. Η διαδικασία αυτή δεν είναι πάντα απαραίτητη και δεν γίνεται ,όταν επιλέγεται ταυτόχρονα και πάχυνση του πέους.


 

5

Η εφαρμογή περιστασιακής ελκτικής τάσης στο πέος 6-8 εβδομάδες μετά την επέμβαση και για 3-6 μήνες με τη χρήση ειδικής ελκτικής συσκευής έχει σκοπό την αξιοποίηση των κερδισμένων εκατοστών, που πιθανόν να χάνονται λόγω μετεγχειρητικής ρίκνωσης από την επούλωση του χειρουργικού τραύματος.

 

Συσκευή εφαρμογής περιστασιακής έλξης στο πέος με τη χρήση ειδικής ελκτικής συσκευής

Συσκευή εφαρμογής περιστασιακής έλξης στο πέος με τη χρήση ειδικής ελκτικής συσκευής

 

 


 

6

Η αύξηση του πάχους του πέους μπορεί να επιτευχθεί με δύο τεχνικές:

  • Πάχυνση πέους με την υποδόρια έγχυση κατεργασμένου λίπουςMε την τοποθέτηση κάτω από το δέρμα του πέους ενός μοσχεύματος σαν μανδύας, που στερεώνεται στη βάση του πέους στη λεκάνη. Το μόσχευμα αυτό μπορεί να προέρχεται από τον οργανισμό και να είναι ένα «λιποχοριακό» μόσχευμα από το γλουτό ή τη κοιλιά, ή ένα μόσχευμα από φλέβες. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλογενές μόσχευμα από πχ. χοίρειο κολλαγόνο. Το πάχος του μοσχεύματος προστίθεται στη διάμετρο του πέους και έτσι αυτή αυξάνει συνολικά. Οι επεμβάσεις με την τοποθέτηση μοσχεύματος μπορεί να γίνουν ταυτόχρονα μετην επιμήκυνση του πέους, αλλά αυξάνουν σημαντικά την περίπτωση μετεγχειρητικών επιπλοκών. Έτσι ένα «ίδιο» μόσχευμα μπορεί να νεκρωθεί μερικώς ή ολικώς ή να υποστεί ίνωση και ρίκνωση και φυσικά απαιτεί ταυτόχρονη διπλή επέμβαση για τη συλλογή του. Ένα «ξένο» μόσχευμα από την άλλη μπορεί να υποστεί λοίμωξη με καταστροφικά αποτελέσματα.
  • Με την ένεση με ειδικές «κάνουλες» υλικών κάτω από το δέρμα του πέους σε στύση. Τα υλικά αυτά μπορεί να είναι λίπος από λιποαναρρόφηση πχ της υπερηβικής περιοχής κατά την σύγχρονη επιμήκυνση πέους ή υαλουρονικό οξύ. Η χρήση υγρής σιλικόνης, παραφίνης ή άλλων άγνωστων διογκωτικών υλικών μπορεί να προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις στο δέρμα του πέους με καταστροφικές συνέπειες και πρέπει να αποφεύγεται. Το λίπος, που αφαιρείται από την λιποαναρρόφηση μετά από κατάλληλη κατεργασία και φυγοκέντρηση τοποθετείται στον υπό το δέρμα ιστό με τη βοήθεια ειδικής κάνουλας και «πλάθεται», ώστε να κατανεμηθεί ομοιόμορφα σε όλο το πέος, το οποίο διατηρούμε σε έλξη, για να έχουμε ομοιόμορφο αποτέλεσμα πάχυνσης και κατά τη στύση. Η χρήση του κατεργασμένου λίπους από τον ίδιο τον οργανισμό οδηγεί σε αποφυγή επιπλοκών, που μπορεί να προκληθούν από ξένα προς το σώμα του ασθενούς υλικά. Έτσι αποτελεί την ασφαλέστερη και φθηνότερη τεχνική. Η ειδική κατεργασία του λίπους αποκλείει το σχηματισμό οζιδίων στο υποδόριο και δίνει μια ωραία, ομοιογενή και συμμετρική εικόνα Καμιά φορά, εάν ο ασθενής το επιθυμεί μπορεί μετά από διάστημα 6 μηνών να γίνει επανάληψη της έγχυσης λίπους. Η διαδικασία της πάχυνσης του πέους μπορεί να γίνει και μόνη της χωρίς ταυτόχρονη επιμήκυνση με λίπος που λαμβάνουμε από την κοιλιά με λιποαναρρόφηση.

 

 

7

Η εκτέλεση περιτομής μετά από επεμβάσεις επιμήκυνσης και πάχυνσης ή μόνο πάχυνσης δίνει καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα και απομακρύνει το πρόβλημα επιμένοντος οιδήματος της ακροποσθίας.


 

Ο ασθενής δεν πονά μετά την επέμβαση και νοσηλεύεται από λίγες ώρες ως ένα 24ωρο. Φεύγοντας λαμβάνει γραπτές οδηγίες για εφαρμογή πίεσης στην υπερηβική χώρα με κατάλληλο σλιπ, σωστό καθαρισμό της περιοχής και μασάζ της περιοχής για την γρηγορότερη αποδρομή του οιδήματος. Η ούρηση δεν επηρεάζεται και η σεξουαλική επαφή επιτρέπεται μετά από έναμιση μήνα.

 

P46aΤα αποτελέσματα των επεμβάσεων επιμήκυνσης και πάχυνσης του πέους βιβλιογραφικά ποικίλουν για το μήκος από 1,5 έως 4 εκατοστά και για το πάχος από 2 έως 2,5 εκατοστά. Ωστόσο, λόγω των περίπλοκων ψυχολογικών προβλημάτων των ασθενών με πεϊκή δυσμορφοφοβία, πολλοί από αυτούς δεν είναι ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Για το λόγο αυτό θα πρέπει πρώτον να γίνεται σωστή επιλογή των υποψηφίων για επέμβαση και αν διαπιστώνεται σοβαρή ψυχολογική διαταραχή να προηγείται ψυχιατρική εκτίμηση-υποστήριξη και δεύτερον οι υποψήφιοι θα πρέπει να ενημερώνονται αναλυτικά για όλα τα σημεία που προαναφέρονται.

 

 

 

Στυτική δυσλειτουργία είναι η αδυναμία επίτευξης στύσης, αρκετά σκληρής και διαρκούς, ώστε να επιτευχθεί ικανοποιητική σεξουαλική επαφή. Η διεθνής μελέτη της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ, που αποτελεί παγκοσμίως την κυριότερη μελέτη προσδιορισμού της επίπτωσης της στυτικής δυσλειτουργίας αναφέρει, ότι σε άνδρες του γενικού πληθυσμού ηλικίας 40-70 ετών η επίπτωση της πλήρους ανικανότητας είναι 5,1% στα 40 και τριπλασιάζεται στο 15% στα 70 και της μέτριας δυσλειτουργίας είναι 17% στα 40 και διπλασιάζεται στο 34% στα 70. Στην Ελλάδα υπολογίζεται, ότι περίπου 450.000 Έλληνες παρουσιάζουν μετρίου βαθμού προβλήματα στύσης. Από αυτούς οι 11.500 κάθε χρόνο θα μεταπίπτουν σε πλήρη ανικανότητα. Ωστόσο, το πρόβλημα συνήθως δεν αναφέρεται στον ιατρό κυρίως για λόγους ντροπής. Έτσι με το χρόνο επιδεινώνεται και τελικά φθάνει να συνοδεύεται από τάση κοινωνικής απομόνωσης και κατάθλιψης.

 

Αιτιολογικά η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να είναι αμιγώς ψυχολογική ή να ξεκινά από οργανική βάση και να προστίθεται και ο ψυχολογικός παράγοντας, αφού η εμφάνιση της οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο σεξουαλικής αποτυχίας. Στα μεγαλύτερα άτομα η αιτιολογία είναι συνήθως πολυπαραγοντική και μπορεί να περιλαμβάνει το σακχαρώδη διαβήτη, καρδιοαγγειακά προβλήματα, χειρουργικές επεμβάσεις για καρκίνο προστάτη ή ουροδόχου κύστης, νευρολογικές παθήσεις, φάρμακα όπως τα ψυχοφάρμακα και κάποια καρδιολογικά και ορμονικές διαταραχές. Στα νεώτερης ηλικίας άτομα προεξάρχουν οι ψυχολογικοί παράγοντες και οι χρόνιες προστατίτιδες.

Η διάγνωση της αιτιολογίας της διαταραχής μπορεί να γίνει από τον ανδρολόγο και στηρίζεται στο ιστορικό, την εξέταση, ένα βασικό αιματολογικό, ορμονικό και καρδιολογικό έλεγχο και σε δυσκολότερες περιπτώσεις με την χρήση του έγχρωμου Triplex πέους, που ελέγχει την αγγειακή φάση της στύσης.

Η ψυχολογική υποστήριξη του ασθενούς είναι πάντα απαραίτητη. Επίσης η βελτίωση του τρόπου ζωής με περισσότερη άσκηση, διακοπή καπνίσματος και βελτίωση της διατροφής μπορεί ενίοτε να έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Οι τρόποι αντιμετώπισης, που μπορούν να λύσουν το πρόβλημα περιλαμβάνουν:

  • Φάρμακα από το στόμα, που βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος στο πέος και σε συνδυασμό με σεξουαλική διέγερση ενισχύουν τη στύση. Ωστόσο, δεν είναι αποτελεσματικά στο 30% των περιπτώσεων, ιδιαίτερα σε ασθενείς με νευρολογική βλάβη, σοβαρή αγγειοπάθεια και σ’ αυτούς που υποβλήθηκαν σε ριζική προστατεκτομή. Επίσης σε κάποιες συνυπάρχουσες παθήσεις η χρήση τους αντενδείκνυται.
  • Η ένεση φαρμάκου με βελόνα στα σηραγγώδη σώματα του πέους προκαλεί στύση σε αρκετούς ασθενείς. Ωστόσο, μπορεί να προκληθεί πόνος, αιματώματα, πριαπισμός (παρατεταμένη επώδυνη στύση) και μακροπρόθεσμα σκλήρυνση των σηραγγωδών σωμάτων. Επιπλέον, η αποτελεσματικότητα των ενέσεων μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.
  • Η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης χειρουργικά αποτελεί την πλέον αποτελεσματική, μόνιμη και ασφαλή θεραπεία για τους ασθενείς, που δεν ανταποκρίνονται στα φάρμακα ή έχουν σοβαρές παρενέργειες ή δεν τα επιθυμούν. Η πεϊκή πρόθεση είναι ένα υδραυλικό εμφύτευμα, που τοποθετείται με απλή επέμβαση διάρκειας περίπου μίας ώρας και νοσηλείας μίας ημέρας. Η τομή είναι μικρή, αόρατη στη κάτω επιφάνεια του πέους και το υλικό δεν γίνεται αντιληπτό, ούτε καν από τη σύντροφο την ώρα της επαφής. Πρόσφατη κλινική μελέτη απέδειξε ότι η τοποθέτηση πεϊκών προθέσεων είχε ως αποτέλεσμα την πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση των ανδρών (93%) σε σύγκριση με τα φάρμακα (51%) και τις ενέσεις στο πέος (40%). Επιπρόσθετα κλινική μελέτη σε 90 δικά μου περιστατικά δημοσιευμένη στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό “The journal of sexual medicine” ανέδειξε πλήρη συσχέτιση της σεξουαλικής ικανοποίησης του πάσχοντος μετά την τοποθέτηση της πρόθεσης με τη σεξουαλική ικανοποίηση της συντρόφου του. Η υπεροχή της πεϊκής πρόθεσης σχετίζεται με το, ότι είναι η μοναδική θεραπεία που, επιτρέπει την αυθόρμητη σεξουαλική επαφή οποιαδήποτε στιγμή καθώς η στύση επιτυγχάνεται μέσα σε δευτερόλεπτα χωρίς να απαιτείται ΄΄προετοιμασία΄΄ ή να υπάρχει πιθανότητα αποτυχίας (όπως με τα χάπια και τις ενέσεις), ενώ η στύση διατηρείται για όσο διάστημα επιθυμεί ο άνδρας. Ακόμη αίσθηση, εκσπερμάτιση και οργασμός γίνονται φυσιολογικά.

 

P41aΗ πρόθεση αποτελείται από τρία τμήματα. Τους δύο κυλίνδρους (cylinders), που τοποθετούνται μέσα στα σηραγγώδη σώματα, που είναι οι δύο στυτικές μονάδες του πέους, την αντλία (pump), που τοποθετείται μέσα στο όσχεο και το ντεπόζιτο (Reservoir),που τοποθετείται πλαγίως της ουροδόχου κύστης. Όλα τα τμήματα αυτά τοποθετούνται στη θέση τους από μια μικρή τομή, που γίνεται στην κάτω επιφάνεια του πέους, στο όριο με το όσχεο ακόμη και υπό ραχιαία αναισθησία (μόνο από τη μέση και κάτω). Τίποτε δεν είναι ορατό εξωτερικά και μόνο η αντλία ψηλαφιέται από τον ασθενή στο όσχεο, όπως ψηλαφά τους όρχεις του. Η λειτουργία της πρόθεσης είναι καθαρά υδραυλική. Για την πλήρωση των κυλίνδρων με το νερό, που υπάρχει μέσα στο ντεπόζιτο και συνεπώς το φούσκωμα των κυλίνδρων και την επίτευξη στύσης, αρκεί να πιέσει κανείς σαν να φουσκώνει ένα πιεσόμετρο το κάτω στρογγυλό μέρος της αντλίας. Η στύση, που επιτυγχάνεται είναι πολύ σκληρή, ο οργασμός, η ηδονή και η εκσπερμάτιση είναι φυσιολογικές, όπως και κατά την σεξουαλική πράξη χωρίς τη συσκευή. Η πρόθεση απενεργοποιείται, όταν ο ασθενής το επιθυμεί. Αυτό γίνεται πιέζοντας παρατεταμένα το κάτω μέρος της αντλίας, με αποτέλεσμα το νερό από τους κυλίνδρους να επανέρχεται στο ντεπόζιτο και το πέος να πέφτει.

 

Η επέμβαση είναι πάντα αποτελεσματική και ασφαλής και δίνει στον ασθενή την δυνατότητα να αποκτήσει πλήρως την χαμένη δραστηριότητα του. Το υλικό γίνεται πάντα δεκτό από τον οργανισμό και έτσι δεν τίθεται θέμα απόρριψης. Η διάρκεια ζωής του είναι απεριόριστη, αλλά εάν υποστεί βλάβη αντικαθίσταται άμεσα με τον ίδιο τρόπο, που τοποθετήθηκε αφού καλύπτεται από εγγύηση εφόρου ζωής. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις αφού το υλικό καλύπτεται από αντιβιοτικό κάλυμμα, αν υποστεί επιμόλυνση, κάτι που συνήθως συμβαίνει μέσα στις πρώτες 2 εβδομάδες από την τοποθέτηση του, το αφαιρούμε και επανατοποθετούμε καινούργιο μετά 4 μήνες από την αφαίρεση, που και πάλι καλύπτεται από την εγγύηση της εταιρείας. Έτσι λοιπόν τα προβλήματα είναι πρακτικά ανύπαρκτα και σίγουρα το όφελος από την επέμβαση πολύ μεγάλο. Στο video, που ακολουθεί φαίνεται η διαδικασία στύσης με την πεϊκή πρόθεση, καθώς και η διαδικασία απενεργοποίησης της, που ας σημειωθεί μπορεί να γίνει όποτε το επιθυμεί ο ασθενής

 

Με τον όρο κάμψη πέους εννοούμε το «στράβωμα», που μπορεί να υπάρχει στο σώμα του πέους ανέκαθεν από τη γέννηση, οπότε μιλάμε για συγγενή κάμψη ή αυτό, που εμφανίζεται αργότερα στην ενήλικη ζωή, οπότε μιλάμε για επίκτητη κάμψη. Η κάμψη μπορεί να γίνεται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, δηλαδή προς τα πάνω ή προς τα κάτω ή προς τα δεξιά ή αριστερά. Συχνά συνυπάρχουν και συνδυασμοί των προαναφερθέντων κάμψεων. Η κάμψη επίσης μπορεί να αφορά το πρόσθιο ή το οπίσθιο μισό του σώματος του πέους. Τέλος μπορεί να είναι μικρή ή μεγάλη, οπότε μπορεί να φθάνει ή και να ξεπερνά τις 90 μοίρες, κάνοντας πρακτικά αδύνατη την κολπική διείσδυση. Σπανιότερα μπορεί να συνυπάρχει με στένωση του σώματος του πέους, οπότε το πέος σε στύση παίρνει τη μορφή της κλεψύδρας.


 

P37aΗ συγγενής κάμψη μπορεί να οφείλεται σε ινώδεις χορδές, που βρίσκονται κάτω από το δέρμα του σώματος του πέους, μια κατάσταση που συχνά συνοδεύει την χαμηλότερη θέση στο σώμα του πέους, του στομίου της ουρήθρας και λέγεται υποσπαδίας. Άλλες φορές σπανιότερα μπορεί να υπάρχει δυσαναλογία μεγέθους των σηραγγωδών σωμάτων, δηλαδή των βασικών στυτικών μονάδων του πέους, οπότε το σώμα του πέους κάμπτεται προς το κοντότερο σηραγγώδες. Η επίκτητη κάμψη οφείλεται στην πάχυνση και σκλήρυνση και ενίοτε κάλυψη με ασβεστούχα άλατα ενός τμήματος του ινώδη χιτώνα, που περιβάλλει εξωτερικά τα σηραγγώδη σώματα με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας σκληρής πλάκας με άλλοτε άλλη έκταση, που ο πάσχων μπορεί εύκολα να ψηλαφίσει. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται νόσος Peyronie από το όνομα του Γάλλου γιατρού, που την ανακάλυψε. Η πάθηση αυτή είναι μια αγνώστου αιτιολογίας νόσος. Καμιά φορά αναφέρεται κλειστός τραυματισμός του πέους κατά τη στύση, αλλά τις περισσότερες φορές το ιστορικό είναι καθαρό. Η κατάσταση αυτή δεν είναι καρκίνος.

 

Η σκληρή πλάκα κατά τη στύση τραβά και δεν αφήνει να διασταλούν και να τεντωθούν σωστά τα σηραγγώδη σώματα του πέους με συνέπεια να προκαλείται κάμψη και γωνίωση του, το μέγεθος της οποίας εξαρτάται από την έκταση και τη θέση της πλάκας. Καμιά φορά μπορεί να υπάρχουν και περισσότερες πλάκες και το τελικό αποτέλεσμα να είναι η συνισταμένη κάμψη όλων αυτών. Η πλάκα Peyronie κατά την αρχική της εμφάνιση και επέκταση μπορεί να συνοδεύεται από πόνο ενδεικτικό της οξείας φάσης. Με την πάροδο του χρόνου ο πόνος φεύγει και μένει μόνο η κάμψη. Η οξεία φάση της νόσου, που χαρακτηρίζεται από την εγκατάσταση και αύξηση της πλάκας μπορεί να διαρκεί ως και 6 μήνες. Μετά από αυτή την περίοδο η πλάκα και άρα και η κάμψη σταθεροποιείται. Μερικές φορές, αλλά όχι συχνά είναι δυνατόν η πλάκα να υποχωρήσει από μόνη της και η κατάσταση να βελτιωθεί


 

Η κάμψη του πέους συχνά προκαλεί έντονο ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά και ενίοτε και λειτουργικό κατά την κολπική διείσδυση, όταν είναι μεγάλη. Ο πόνος κατά τη στύση και επαφή μπορεί να είναι σημαντικό πρόβλημα. Τέλος η κατάσταση αυτή μπορεί να προκαλέσει για ψυχολογικούς και ανατομικούς λόγους στυτική δυσλειτουργία, ιδίως αν προϋπάρχουν και άλλοι λόγοι για αυτήν, όπως ο διαβήτης, η αθηροσκλήρωση, ηρεμιστικά ή αντιυπερτασικά φάρμακα και νευρολογικές παθήσεις.

Η διάγνωση γίνεται πολύ εύκολα από το ιστορικό και τη ψηλάφηση της πλάκας, ενώ το υπερηχογράφημα πέους μπορεί να επιβεβαιώσει την εναπόθεση αλάτων ασβεστίου εντός της πλάκας. Σε περίπτωση μεγάλης κάμψης με στυτική διαταραχή καλό είναι να γίνεται έλεγχος της αιμάτωσης του πέους με τη βοήθεια έγχρωμου Doppler.

Για τη συντηρητική αντιμετώπισή των κάμψεων έχουν δοκιμασθεί κατά περιόδους διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα, όπως χορήγηση βιταμίνης E ως αντιοξειδωτικής ουσίας, κολχικίνης και ταμοξιφαίνης από το στόμα και ενδοπεϊκές ενέσεις κολλαγενάσης, κορτικοστεροειδών και ιντερφερόνης στην ινώδη πλάκα. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση δεν είναι συνήθως αποτελεσματική. Ωστόσο, επειδή η νόσος μερικές φορές αυτοθεραπεύεται, αλλά και επειδή η χειρουργική διόρθωση της κάμψης, όταν επιλέγεται πρέπει να γίνεται μετά την αποδρομή της οξείας φάσης και τη σταθεροποίηση της κάμψης, δηλαδή τουλάχιστον 6 μήνες μετά την εμφάνιση της, στο διάστημα αυτό μπορεί ο πάσχων να λάβει φαρμακευτική θεραπεία. Τα φάρμακα, που βιβλιογραφικά, αλλά και από την εμπειρία χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι το Potaba, η ταμοξιφαίνη και βιταμίνη Ε. Προσοχή χρειάζεται κατά την άντληση πληροφοριών συνήθως από το διαδίκτυο το να μην παρασύρεται κανένας από προτεινόμενες θεραπείες με φρούδα και ενίοτε επικίνδυνα αποτελέσματα. Για αυτό το λόγο η εξέταση και η επιλογή θεραπείας πρέπει να γίνεται πάντα σε συνεργασία με τον ειδικό ανδρολόγο.


 

Η πλέον αποτελεσματική θεραπεία για τη διόρθωση της κάμψης του πέους είναι η χειρουργική. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες τεχνικών με τις τροποποιήσεις τους. Το ποια κατηγορία θα επιλεγεί εξαρτάται από ανατομικές παραμέτρους, δηλαδή το μήκος του πέους σε στύση και το μέγεθος της κάμψης, την παρουσία ή όχι και τη βαρύτητα τυχόν συνυπάρχουσας στυτικής δυσλειτουργίας, την επιθυμία του ασθενούς και την εμπειρία του γιατρού.

 

Η τοποθέτηση ραμμάτων από την αντίθετη πλευρά της κάμψης προκαλεί μια αντίθετη κάμψη, που αντιρροπίζει την ήδη υπάρχουσα με αποτέλεσμα τον ευθειασμό του πέουςΣτην πρώτη κατηγορία τεχνικών ανήκουν οι τεχνικές συρρίκνωσης των σηραγγωδών σωμάτων με η χωρίς αφαίρεση «παραθύρων» ινώδους χιτώνα, από την αντίθετη πλευρά της κάμψης με την τοποθέτηση μόνιμων ραμμάτων. Αυτό δημιουργεί μια αντίθετη κάμψη, που αντιρροπίζει την υπάρχουσα και έτσι το πέος ευθειάζεται. Ο έλεγχος της υπάρχουσας κάμψης και της αντιρρόπησης ελέγχεται πολλές φορές κατά τη διάρκεια της επέμβασης με πρόκληση τεχνητής στύσης, ώσπου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι τεχνικές αυτές είναι αποτελεσματικές, εύκολες, γρήγορες, μπορεί να γίνουν με ραχιαία αναισθησία και η διάρκεια νοσηλείας είναι μιας ημέρας. Δεν επηρεάζουν τη στύση και δεν έχουν ιδιαίτερες επιπλοκές. Δεν χρειάζεται αφαίρεση ραμμάτων και ο ασθενής μπορεί σε δύο-τρεις ημέρες να επανέλθει πλήρως στη δραστηριότητα του. Σε επαφή μπορεί να έλθει μετά από ένα μήνα. Πολλοί ασθενείς, φοβούνται, ότι λόγω της συρρίκνωσης θα έχουν επιπρόσθετη απώλεια μήκους του πέους. Αυτό δεν είναι πραγματικό, γιατί το μήκος έχει ήδη χαθεί από την κάμψη της νόσου και όχι από την επέμβαση με την οποία το πέος ευθειάζεται.

 

P39a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στη δεύτερη κατηγορία επεμβάσεων ανήκουν αυτές με την αφαίρεση ή τη διατομή της πλάκας Peyronie και την κάλυψη του χάσματος του ινώδους χιτώνα, που δημιουργείται, με μόσχευμα. Η διατομή της πλάκας σε σχήμα Η οδηγεί σε χαλάρωση του τραβήγματος των σηραγγωδών σωμάτων κατά τη στύση και συνεπώς αποδρομή της κάμψης. H τεχνική αυτή έχει το πλεονέκτημα της ευκολότερης διεκπεραίωσης από τη πλήρη αφαίρεση της πλάκας με το ίδιο καλό αποτέλεσμα και λιγότερες επιπλοκές. Διάφορα μοσχεύματα χρησιμοποιούνται για την επικάλυψη του χάσματος. Τα προβλήματα με αυτά τα μοσχεύματα, είτε προέρχονται από τον ίδιο ασθενή, όπως φλεβικά μοσχεύματα από τα πόδια, είτε από ζώα, όπως το βόειο περικάρδιο, είτε είναι συνθετικά, σχετίζονται με την σημαντική επιμήκυνση του χρόνου και άρα επιβάρυνση της επέμβασης, με το σημαντικά υψηλότερο κόστος και με την ενασχόληση του ανδρολόγου με ιστούς, που δεν είναι εξοικειωμένος. Μια πρωτοπορία, που εφαρμόσαμε με τους συνεργάτες μου σε αυτόν τον τομέα είναι η κάλυψη του κενού, που δημιουργείται από την ολικού πάχους τομή της πλάκας με ελεύθερο μόσχευμα, που παίρνουμε από την ακροποσθία του ασθενούς. Το ακροποσθιακό μόσχευμα είναι φθηνό, εύκολο, γρήγορο, γνωστό στον ουρολόγο και δεν έχει τα μειονεκτήματα των δερματικών μοσχευμάτων, που είναι η ρίκνωση του μοσχεύματος και το «μπαλόνιασμα» στη περιοχή τοποθέτησης του με συνέπεια δυσμορφία. Το πλεονέκτημα των επεμβάσεων αυτής της κατηγορίας είναι, ότι το πέος «αποσυρρικνώνεται» και ευθειάζεται αποκτώντας το αρχικό του μήκος. Ωστόσο, οι επεμβάσεις αυτές είναι ακριβότερες, δυσκολότερες, διαρκούν δύο-τρεις ώρες, απαιτούν γενική αναισθησία και νοσηλεία τριών-τεσσάρων ημερών. Περιτομή γίνεται πάντοτε . Η επαφή επιτρέπεται σε ενάμιση-δύο μήνες. Κάποιες επιπλοκές, που ενίοτε μπορεί να συμβούν περιλαμβάνουν τη μείωση της αισθητικότητας της βαλάνου και την εμφάνιση ή την επιδείνωση προϋπάρχουσας στυτικής δυσλειτουργίας. Για τους λόγους αυτούς οι επεμβάσεις αυτές προτείνονται σε ασθενείς με σχετικά μικρό πέος, μεγάλη κάμψη και παραμόρφωση πέους τύπου κλεψύδρας. Η χρήση ελκτικής συσκευής μετά την πλήρη επούλωση μπορεί να βοηθήσει στην πλήρη αποκατάσταση του μήκους του πέους.

 

Η τοποθέτηση για 3-6 ώρες την ημέρα για 3-6 μήνες μιας ελκτικής συσκευής μετεγχειρητικά βοηθά στην αποκατάσταση του αρχικού μήκους του πέους σε περιπτώσεις σοβαρής κάμψης

 

 

 

 

Συσκευή έλξης για την μετεγχειρητική αποκατάσταση του μήκους τους πέους

 

Τέλος στην τρίτη κατηγορία τεχνικών σε περιπτώσεις συνύπαρξης σοβαρής στυτικής δυσλειτουργίας και κάμψης πέους, η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης μπορεί από μόνη της ή με την εφαρμογή του κατάλληλου μηχανικού χειρισμού ρήξης της πλάκας (modeling) να διορθώσει και τις δύο καταστάσεις με άριστα αποτελέσματα. Δεν υπάρχουν πρόσθετα προβλήματα στην λειτουργία της πρόθεσης από την προϋπάρχουσα κάμψη, αν και καμιά φορά η έντονη ίνωση, λόγω Peyronie μπορεί να μας αναγκάσει στη χρήση μικρότερης πρόθεσης. Ωστόσο, η επέμβαση είναι πάντα επιτυχής και λύνει πλήρως και τα δύο προβλήματα του ασθενούς με αποτέλεσμα να αποκτά και πάλι πλήρη σεξουαλική επάρκεια

 

 

Η ακράτεια ούρων στον άνδρα είναι πιο σπάνια από ότι στη γυναίκα. Η συχνότητα της κυμαίνεται στο 12-17% των ανδρών και διακρίνεται και αυτή, όπως και η γυναικεία σε επιτακτική ακράτεια, ακράτεια από προσπάθεια και ακράτεια από υπερχείλιση. Στον άνδρα, όμως τα αίτια και η συχνότητα της κάθε κατηγορίας είναι διαφορετικά από ότι στη γυναίκα. Έτσι η επιτακτική ακράτεια μη νευρολογικής αιτιολογίας παρατηρείται συνήθως σε άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας και οφείλεται κυρίως σε απόφραξη της εξόδου των ούρων λόγω υπερπλασίας προστάτη. Σπανιότερα μπορεί να οφείλεται σε όγκο ή λίθο της ουροδόχου κύστης.  Σε νεώτερους άνδρες είναι πολύ σπάνια και αν εμφανισθεί ξαφνικά, ο ασθενής θα πρέπει να ελεγχθεί για κάποια νεοεμφανιζόμενη νευρολογική νόσο, συνήθως σκλήρυνση κατά πλάκας. Η ηπιότερη μορφή ωστόσο της υπερδραστήριας κύστης, της οποίας η εντονότερη κλινική μορφή είναι η επιτακτική ακράτεια, είναι η συχνοουρία. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται αρκετά συχνά και σε νεώτερους άνδρες συνήθως λόγω χρόνιας προστατίτιδας. Η ακράτεια από υπερχείλιση παρατηρείται ενίοτε στους άνδρες με σοβαρή απόφραξη στην έξοδο των ούρων συνήθως λόγω υπερπλασίας του προστάτη. Η ακράτεια από προσπάθεια στους άνδρες σε αντίθεση με τις γυναίκες οφείλεται πάντα σε αδυναμία του έξω σφιγκτηριακού μηχανισμού της ουρήθρας, που ανατομικά περιβάλλει το τμήμα της ουρήθρας, που βρίσκεται στην κορυφή του προστάτη. Είναι φανερό, ότι σε ριζική αφαίρεση του προστάτη, η πιθανότητα κάκωσης του σφιγκτήρα μπορεί να είναι αναπόφευκτη, ώστε να εξασφαλισθεί η πλήρης απαλλαγή από τον καρκίνο. Η αδυναμία του σφιγκτήρα οφείλεται σπανιότερα σε νευρολογικές βλάβες, αλλά συνήθως προκαλείται από ιατρικές επεμβάσεις.

 

 

 

Η ανατομία της περιοχής του έξω σφιγκτήρα της ουρήθρας. Είναι φανερό, ότι σε ριζική αφαίρεση του προστάτη, η πιθανότητα κάκωσης του σφιγκτήρα μπορεί να είναι αναπόφευκτη, ώστε να εξασφαλισθεί η πλήρης απαλλαγή από τον καρκίνο

 

 

 

 

 

 

Η ανατομία της περιοχής του έξω σφιγκτήρα της ουρήθρας.

Η ριζική προστατεκτομή για την αντιμετώπιση του καρκίνου του προστάτη είναι η συχνότερη επέμβαση, που την προκαλεί και η συχνότητα της κυμαίνεται σε διάφορες μελέτες από 2%-43%. Πρακτικά η εμπειρία δείχνει, ότι περίπου 10% των ασθενών, που υποβάλλονται σε οποιοδήποτε είδος ριζικής προστατεκτομής, θα έχει 12 μήνες μετά την επέμβαση σημαντικά ενοχλητική ακράτεια ούρων. Αν σκεφθεί κανείς μάλιστα, ότι ο καρκίνος του προστάτη είναι ο συχνότερος καρκίνος του άνδρα, με επίπτωση 45 νέες περιπτώσεις στους 1000 άνδρες το χρόνο στην ηλικία των 60 ετών και ένας στους έξι άνδρες θα εμφανίσει καρκίνο προστάτη στη ζωή του, αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα του προβλήματος. Η διουρηθρική προστατεκτομή για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη σχετίζεται επίσης σε ποσοστό 1%-3% με ακράτεια ούρων. Τέλος τόσο η εξωτερική αλλά και η εσωτερική ακτινοθεραπεία για καρκίνο του προστάτη συνοδεύονται από ακράτεια ούρων στο 1%-16% των περιπτώσεων

Η ακράτεια των ούρων στους άνδρες, όπως και στις γυναίκες δεν είναι νόσος, που απειλεί τη ζωή και την υγεία του πάσχοντος. Ωστόσο, δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα ποιότητας ζωής με ψυχολογικές επιπτώσεις, που ενίοτε οδηγούν στη κατάθλιψη. Επίσης συνοδεύεται από υψηλό κόστος για την αγορά πανών ακράτειας. Τέλος λόγω μόνιμης διαβροχής από ούρα της περιοχής των γεννητικών οργάνων δημιουργούνται δερματίτιδες και μυκητιάσεις, που είναι ενοχλητικές και δύσκολα αντιμετωπίσιμες. Φυσικά αν η ακράτεια οφείλεται σε κάποια υποκείμενη νόσο, συνυπάρχουν και τα συμπτώματα της υποκείμενης νόσου. Πχ δυσχέρεια ούρησης σε περιπτώσεις υπερπλασίας του προστάτη.

 


 

Διαγνωστικά και θεραπευτικά η αντιμετώπιση της ανδρικής ακράτειας ούρων πρέπει να γίνεται από τον ειδικό ουρολόγο. Στην επιτακτική ακράτεια πρέπει να ελέγχεται η παρουσία υποκείμενης νόσου, της οποίας η αντιμετώπιση θα βελτίωσει ή και θα λύσει το πρόβλημα. Αν δεν ανευρίσκεται υποκείμενη νόσος ή η αντιμετώπιση της δεν βελτίωσε την ακράτεια, υπάρχουν φάρμακα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Στην ακράτεια από υπερχείλιση πρέπει να αντιμετωπίζεται η απόφραξη, πχ επέμβαση για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη.

Εκεί, που ο ειδικός ουρολόγος μπορεί πραγματικά να βοηθήσει στη λύση του προβλήματος είναι στην ακράτεια μετά από προστατεκτομή και συνηθέστερα μετά ριζική προστατεκτομή για τη θεραπεία του προστατικού καρκίνου, όπως προαναφέρθηκε. Συμβουλεύουμε τον ασθενή μας να περιμένει μέχρι την πάροδο ενός έτους μετά την επέμβαση γιατί ως τότε οι χειρουργημένοι ιστοί συνεχίζουν να ανακάμπτουν και η ακράτεια μπορεί να εξαφανισθεί ή να βελτιωθεί σημαντικά και να μην ενοχλεί τελικά τον πάσχοντα. Αν αυτό δεν συμβεί ελέγχουμε τον ασθενή μας με συγκεκριμένες ειδικές ουρολογικές εξετάσεις και του προτείνουμε τη χειρουργική θεραπεία της ακράτειας του.

 

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης της ακράτειας των ανδρών από αδυναμία του σφιγκτήρα και η επιλογή τους γίνεται από εξειδικευμένους γιατρούς. Όλοι περιλαμβάνουν την τοποθέτηση προσθετικών υλικών. Ο αποτελεσματικότερος τρόπος είναι η τοποθέτηση τεχνητού σφιγκτήρα. Η θεραπεία αυτή χαρακτηρίζεται διεθνώς ως η «χρυσή σταθερά» (gold standard) και με αυτήν συγκρίνεται η αποτελεσματικότητα όλων των άλλων μορφών χειρουργικής θεραπείας της ακράτειας. Ο τεχνητός σφιγκτήρας είναι ένα σιλικονούχο εμφύτευμα αποτελούμενο από τρία τμήματα και λειτουργεί καθαρά υδραυλικά. Το υλικό γίνεται πάντα δεκτό από τον οργανισμό Τα τμήματα αυτά είναι η ταινία, που τοποθετείται γύρω από την ουρήθρα (cuff), η αντλία (pump) και το ντεπόζιτο αποθήκευσης (reservoir).  Η τοποθέτηση όλης της συσκευής σήμερα γίνεται με μία τομή στη βάση του πέους, πράγμα που πλεονεκτεί από την κλασσική τοποθέτηση με δύο τομές.

 

Γραφική παράσταση των τριών τμημάτων του σφιγκτήρα τοποθετημένων στην ανατομική τους θέση. Όλη η επέμβαση γίνεται με μία τομή στη βάση του πέους

 

 

 

 

Γραφική παράσταση των τριών τμημάτων του σφιγκτήρα τοποθετημένων στην ανατομική τους θέση.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ουρολογική Εταιρεία η αποτελεσματικότητα του τεχνητού σφιγκτήρα φθάνει σε ποσοστά από 60%-90% ανάλογα με τις μελέτες και είναι η υψηλότερη συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη επέμβαση θεραπείας της ακράτειας μετά από προστατεκτομή. Η συχνότητα των επιπλοκών κυμαίνεται από 4.5%-15% και σε ποσοστό 25%, κάποια στιγμή θα χρειασθεί αλλαγή του σφιγκτήρα. Ωστόσο, το υλικό που θα χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση αντικατάστασης καλύπτεται από μόνιμη εγγύηση και είναι δωρεάν. Η αντικατάσταση, αν απαιτηθεί είναι απλή στα χέρια του έμπειρου ουρολόγου.

 

 

Κιρσοκήλη είναι η παθολογική διάταση του φλεβικού πλέγματος του όρχη, το οποίο υπάρχει μέσα στον σπερματικό τόνο, ο οποίος τόνος είναι ο μίσχος από τον οποίο ο όρχης κρέμεται μέσα στον οσχεϊκό σάκο, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Η διάταση αυτή οφείλεται σε παλινδρόμηση του αίματος, το οποίο οδεύει φυσιολογικά από τον όρχη προς την κεντρική φλέβα αποχέτευσης, που είναι η έσω σπερματική, εξαιτίας μιας εκ γεννετής έλλειψης ή ανεπάρκειας των βαλβίδων, που φυσιολογικά υπάρχουν μέσα στις ορχικές φλέβες και επιτρέπουν τη μονόδρομη ροή του αίματος του όρχη προς την κεντρική φλέβα αποχέτευσης. Η παλινδρόμηση του αίματος αυξάνεται με την ορθοστασία και την έντονη κόπωση, αφού η πίεση που δημιουργείται μέσα στην κοιλιά προστίθεται στη βαρύτητα με συνέπεια μεγαλύτερη  διάταση των φλεβών και συνεπώς μεγαλύτερη κιρσοκήλη.

 

 

 

 

kirsokili1

 

 

 

 

 

To φλεβικό πλέγμα, που υπάρχει στον κάθε όρχη, όντας περιελισσόμενο λειτουργεί σαν ανταλλακτήρας θερμότητας με το περιβάλλον όπως μια αερόψυκτη μηχανή, με σκοπό οι όρχεις να διατηρούν θερμοκρασία τουλάχιστον ένα βαθμό κελσίου χαμηλότερη από τη θερμοκρασία μέσα στην κοιλιά. Για αυτό το λόγο εξάλλου βρίσκονται και έξω από την κοιλιά. Η δημιουργία κιρσοκήλης έστω και μόνο στον ένα όρχη βλάπτει αυτόν το θερμορυθμιστικό μηχανισμό με συνέπεια διαταραχή της παραγωγής σπερματοζωαρίων και κατ επέκταση της γονιμότητας. Ακόμη σε ασθενείς με κιρσοκήλη λόγω της στάσης του φλεβικού αίματος του όρχη μέσα στις φλέβες αποχέτευσης, παράγονται ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, που είναι ιδιαίτερα βλαπτικές για τα σπερματοζωάρια.

Η επίπτωση της κιρσοκήλης στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 4,4-22,6%, ενώ στους υπογόνιμους άνδρες από 21-41% στην πρωτοπαθή υπογονιμότητα (όταν δηλαδή δεν έχουν κάνει κανένα παιδί) και 75-81% στην δευτεροπαθή. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων (90%,) η κιρσοκήλη εμφανίζεται αριστερά, στο 30-50% αμφοτερόπλευρα και μόνο στην δεξιά πλευρά στο 2%.


 

 

kirsokili2Η διάγνωση της κιρσοκήλης γίνεται με την ψηλάφηση των διευρυμένων φλεβών του οσχέου με τον ασθενή σε όρθια θέση. Σε μικρού βαθμού κιρσοκήλη που οι φλέβες δεν είναι εύκολα ψηλαφητές και ορατές, ζητούμε από τον ασθενή να σφιχτεί με κλειστό το στόμα (δοκιμασία Valsalva), οπότε έχουμε πλήρωση των φλεβών με αίμα με αποτέλεσμα να ψηλαφιούνται.

Στις υποκλινικές μορφές της νόσου (μη ψηλαφητές ακόμη και με την προαναφερόμενη δοκιμασία) διαγνωστικό εργαλείο είναι το υπερηχογράφημα του οσχέου και το έγχρωμο Doppler υπερηχογράφημα. Κατά την εξέταση αυτή διάταση των σπερματικών φλεβών περισσότερο από 3,5mm με ταυτόχρονη αντιστροφή της φλεβικής ροής κατά την δοκιμασία Valsalva βάζουν τη διάγνωση. Η εξέταση αυτή πρέπει να γίνεται και στις κιρσοκήλες, που ψηλαφιούνται, ώστε να επιβεβαιώνεται η διάγνωση και να καθορίζεται ο βαθμός της κιρσοκήλης.

 

 

Η κυριότερη ένδειξη θεραπείας της κιρσοκήλης είναι η υπογονιμότητα. Στο σημείο αυτό μπορεί να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση και άγχος στους πάσχοντες για τον εξής λόγο: Η ένδειξη, που βάζει η Ευρωπαϊκή και Αμερικανική Ουρολογική Εταιρεία για τη θεραπεία της κιρσοκήλης αφορά άνδρες σε ζευγάρια, που δεν έχουν κάνει παιδί παρά τις τακτικές επαφές για ένα χρόνο και ο άνδρας έχει κλινική (ψηλαφητή) κιρσοκήλη και διαταραγμένο σπερμοδιάγραμμα. Όμως, ακόμη και τότε το ζευγάρι πρέπει να γνωρίζει, ότι ναι μεν οι πιθανότητες τεκνοποίησης φαίνεται να αυξάνονται, αλλά αυτό δε σημαίνει, ότι το συγκεκριμένο ζευγάρι θα κάνει οπωσδήποτε παιδί, πράγμα που είναι και το τελικό ζητούμενο, ακόμη και παρά τη συνήθως βελτίωση του σπερμοδιαγράμματος, πράγμα που και αυτό με τη σειρά του δεν είναι πάντοτε σίγουρο ότι θα συμβεί, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι η θεραπεία δεν έγινε σωστά. Γίνεται λοιπόν προφανές ότι, όταν η διάγνωση της κιρσοκήλης γίνεται με πρωτοβουλία ελέγχου από τον πάσχοντα, ορμώμενος συνήθως από έρευνα στο διαδίκτυο ή όταν είναι τυχαίο εύρημα κατά την εξέταση από τον ουρολόγο, όπου ο πάσχων πήγε για άλλη αιτία, δημιουργείται το ερώτημα του, αν πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα ή όχι, αφού δεν ετέθη ποτέ θέμα τεκνοποίησης. Η παρουσία ενός φυσιολογικού σπερμοδιαγράμματος καθησυχάζει συνήθως τον πάσχοντα, αλλά οι αμφιβολίες για το αν μελλοντικά αναπτυχθεί διαταραχή σε αυτό, ή αν υπάρχει περίπτωση παρά το φυσιολογικό σπερμοδιάγραμμα να υπάρχει δυσκολία τεκνοποίησης, υφίστανται ως βασανιστικά ερωτηματικά, αφού προς το παρών δεν μπορούν να απαντηθούν. Όλα αυτά προκύπτουν από το γεγονός, ότι το ζητούμενο πάντοτε είναι η τεκνοποίηση και τίποτε άλλο.

Ένα άλλο σημαντικό ερώτημα, που προκύπτει ακόμη για την κιρσοκήλη είναι, εάν η μόνη ένδειξη θεραπείας της είναι αυτή που προαναφέρθηκε στις οδηγίες της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής Ουρολογική Εταιρείας, ή υπάρχουν ενδείξεις, ότι η θεραπεία της βοηθά και σε άλλους τομείς. Τέτοιες ενδείξεις φαίνεται, ότι υπάρχουν πράγματι και παρόλο, που δεν έχουν τεκμηριωθεί ακόμη επαρκώς, ώστε να περάσουν στις οδηγίες των δύο επιστημονικών εταιριών, η έρευνα προς αυτήν την κατεύθυνση συνεχίζεται. Πάντως ούτως ή άλλως η τεκμηρίωση αυτή δεν αφορά την ασφάλεια της θεραπείας, αφού αυτή είναι δεδομένη ήδη, αλλά μόνο την αποτελεσματικότητα της. Συνεπώς και με απλά λόγια, αφού η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι απλή, γρήγορη, εύκολη, χωρίς επιπλοκές και πιθανότητα υποτροπής, θα μπορούσε να εφαρμοσθεί επιπλέον της κλασσικής ένδειξης για να αποφευχθούν ή να βελτιωθούν οι παρακάτω περιπτώσεις:

 

1Αζωοσπερμία

Με τον όρο αυτό εννοούμε την απουσία σπερματοζωαρίων στο σπέρμα, διάγνωση, που τίθεται με το σπερμοδιάγραμμα. Η κατάσταση αυτή είναι η μόνη, που σχετίζεται με απόλυτη στειρότητα από την πλευρά του άνδρα και συνεπώς την πλήρη αδυναμία τεκνοποίησης δια της φυσιολογικής οδού. Οποιαδήποτε άλλη αδυναμία του σπέρματος, όπως αντικατοπτρίζεται στο σπερμοδιάγραμμα δεν αποκλείει την τεκνοποίηση δια της φυσιολογικής οδού, αλλά απλώς μειώνει τις πιθανότητες για αυτό ανάλογα με τη σοβαρότητα της.

Η επικρατούσα άποψη μέχρι σήμερα είναι, ότι αφού σε περιπτώσεις αζωοσπερμίας το ζευγάρι θα πάει έτσι και αλλιώς για εξωσωματική γονιμοποίηση, δεν χρειάζεται να αντιμετωπισθεί πιθανή συνυπάρχουσα κιρσοκήλη του άνδρα. Ωστόσο, σήμερα υπάρχουν δεδομένα, ότι η διόρθωση της κιρσοκήλης του άνδρα πριν την εξωσωματική γονιμοποίηση αυξάνει την πιθανότητα ανεύρεσης σπερματοζωαρίων με τη βιοψία όρχεων, βελτιώνει τα ποσοστά εγκυμοσύνης και γεννήσεων και μειώνει τα ποσοστά αυτόματων αποβολών.

 


 

2Προοδευτική ορχική βλάβη

Η σημαντικά μεγαλύτερη συχνότητα της κιρσοκήλης σε ασθενείς με δευτεροπαθή υπογονιμότητα σε σχέση με αυτούς με πρωτοπαθή ενισχύει την άποψη της προοδευτικής με το χρόνο ορχικής βλάβης από την κιρσοκήλη. Υπάρχουν αναφορές για προοδευτική επιδείνωση της εικόνας του σπερμοδιαγράμματος και των επιπέδων τεστοστερόνης του αίματος σε ασθενείς με κιρσοκήλη, οι οποίοι δεν έχουν υποβληθεί σε χειρουργική αποκατάσταση της νόσου.

Νεότερα δεδομένα μας δείχνουν ότι το 87,5% των ασθενών με ορχική δυσλειτουργία και το 20% των ανδρών με φυσιολογικό σπερμοδιάγραμμα και  κιρσοκήλη παρουσίασαν προοδευτική επιδείνωση του σπέρματος μέσα σε διάστημα 63,2 μηνών.

 


 

3Πόνος

Η επίπτωση του πόνου στους όρχεις σε ασθενείς με κιρσοκήλη κυμαίνεται από 2-14%. Προδιαθεσικοί παράγοντες για την εμφάνιση ορχικού άλγους σε ασθενείς με κιρσοκήλη με φυσιολογικό σπερμοδιάγραμμα αποτελούν:

-η θερμοκρασία του οσχέου

-η συχνότητα της παλίνδρομης ροής

-η χαμηλότερη σωματική μάζα του ασθενή

-η απόσταση της νεφρικής πύλης από το όσχεο (Όσο μεγαλύτερη η διαδρομή της παλινδρόμησης, τόσο χειρότερα)

Μάλιστα οι τρεις τελευταίοι παράγοντες είναι στατιστικά μεγαλύτεροι σε αυτούς με έντονο άλγος σε σχέση με αυτούς με ήπιο και μέτριο άλγος. Η διόρθωση της κιρσοκήλης ανακουφίζει το ορχικό άλγος στο 75% των περιπτώσεων.

 


 

4Μείωση της παραγωγής τεστοστερόνης

Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις για το κατά πόσο η διόρθωση της κιρσοκήλης βελτιώνει την παραγωγή τεστοστερόνης από τους όρχεις, που έχει ήδη μειωθεί λόγω αυτής.

 


 

5Βλάβη του γεννετικού υλικού DNA των σπερματοζωαρίων

Η βλάβη του DNA των σπερματοζωαρίων σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά φυσιολογικών εγκυμοσυνών, μετά από σπερματέγχυση, μικρογονιμοποίηση (ICSI) και κλασσική εξωσωματική γονιμοποίηση(IVF).

Η κιρσοκήλη σχετίζεται με βλάβη του DNA των σπερματοζωαρίων, πιθανώς οφειλόμενη σε οξειδωτικό stress (βλάβη των σπερματοζωαρίων από τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου). Η κιρσοκήλη προκαλεί δημιουργία οξειδωτικόυ stress ακόμα και σε γόνιμους άνδρες με φυσιολογικό σπέρμα. Έτσι γίνεται κατανοητό, ότι υπάρχει ένα σκαλοπάτι οξειδωτικού stress, πέραν του οποίου η γονιμότητα επηρεάζεται. Η αποκατάσταση της κιρσοκήλης βελτιώνει σημαντικά το ποσοστό των σπερματοζωαρίων με βλάβη στο DNA τους.

 


 

6Υπογονιμότητα σε φυσιολογικό ζευγάρι

Υπάρχουν περιπτώσεις ζευγαριών με υπογονιμότητα, όπου η γυναίκα είναι απόλυτα φυσιολογική και ο άνδρας έχει κιρσοκήλη και φυσιολογικά σπερμοδιαγράμματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις με βάση τα προαναφερθέντα η κιρσοκήλη μπορεί να επηρεάζει το μικροπεριβάλλον των σπερματοζωαρίων, χωρίς να δίνει αλλοιώσεις στις παραμέτρους του σπερμοδιαγράμματος. Συνεπώς η αντιμετώπιση της θα μπορούσε να αντιστρέψει αυτές τις ανωμαλίες και να επιτρέψει την εγκυμοσύνη

Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι μόνο χειρουργική. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές με περίπου παρόμοια αποτελεσματικότητα. Όλες έχουν σαν στόχο τη διακοπή της ανώμαλης παλινδρόμησης του αίματος στο φλεβικό δίκτυο του όρχη διακόπτοντας τη φλεβική αποχέτευση του οργάνου με την περίδεση και τομή της έσω σπερματικής φλέβας και/ή των κλάδων της. Προσοχή χρειάζεται στο, ότι κάποιες τεχνικές είναι ιδιαίτερα υπερτιμημένες (πχ. λαπαροσκοπική επέμβαση) χωρίς αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα υπό την έννοια των πλεονεκτημάτων. Οι επιπλοκές είναι ούτως ή άλλως ελάχιστες και μη σοβαρές στα χέρια του έμπειρου χειρουργού. Η κιρσοκήλη δεν υποτροπιάζει. Η παρουσία διατεταμένων φλεβών στο υπερηχογράφημα μετεγχειρητικά μπορεί να υφίσταται χωρίς αυτό να σημαίνει υποτροπή ή αποτυχημένη επέμβαση, γιατί η διάταση μπορεί να μην υποχωρήσει, αλλά υποχωρεί η παλινδρόμηση του αίματος, πράγμα που είναι και το ζητούμενο από τη θεραπεία. Κατά αναλογία το σπερμοδιάγραμμα χρειάζεται 3 μήνες μετά την επέμβαση για να αρχίσει να βελτιώνεται, κάτι που μπορεί να συνεχίζεται και για ακόμη 9 μήνες. Ωστόσο, υπάρχουν πιθανότητες αυτό να μη συμβεί, χωρίς πάλι αυτό να σημαίνει αποτυχημένη επέμβαση. Μάλιστα ακόμα και αν δεν βελτιωθεί το σπερμοδιάγραμμα δεν αποκλείεται η επίτευξη εγκυμοσύνης.

 


 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διόρθωση της κιρσοκήλης βελτιώνει ποιοτικά και ποσοτικά το σπέρμα ακόμη και σε άνδρες άνω των 40 ετών και μάλιστα, όσο συντομότερα αντιμετωπίζεται, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα. Αναστέλλει την προοδευτική επιδείνωση του σπέρματος. Αυξάνει την πιθανότητα αυθόρμητης κύησης σε ασθενείς με αδύναμο σπέρμα, όσον αφορά αριθμό και/ή κινητικότητα. Αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης σπερματοζωαρίων στο σπέρμα και την πιθανότητα κύησης σε ασθενείς με αζωοσπερμία. Βελτιώνει τα αποτελέσματα της εξωσωματικής γονιμοποίησης και μειώνει την πιθανότητα αποβολής μετά από αυτήν. Αυξάνει τα επίπεδα τεστοστερόνης του ορού ακόμη και σε άνδρες ηλικίας άνω των 40 ετών. Εξαφανίζει ή βελτιώνει σημαντικά πιθανό ενοχλητικό χρόνιο ορχικό άλγος. Τέλος μειώνει το οξειδωτικό stress των σπερματοζωαρίων και βελτιώνει το ποσοστό αυτών με φυσιολογικό ακέραιο DNA , πράγμα που θεωρητικά σχετίζεται με τη βελτίωση της γονιμότητας.

Συνεπώς δεδομένης της χαμηλής νοσηρότητας, επιπλοκών και κόστους σε αντίθεση με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και ιδιαίτερα σε ζευγάρια και με προβλήματα μειωμένης γονιμότητας και της γυναίκας φαίνεται, ότι η κιρσοκήλη είναι ωφέλιμο να αντιμετωπίζεται συχνότερα από την κλασσική ένδειξη της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής Ουρολογικής εταιρείας

 

 

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια του άνδρα και τη δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Ένας στους έξι  άντρες θα αναπτύξει καρκίνο του προστάτη, ενώ εκείνοι  που ο πατέρας ή αδελφός τους (πρώτου βαθμού συγγένεια) έχει προσβληθεί από τον καρκίνο έχουν 2,4 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες. Εάν μάλιστα ο καρκίνος στο συγγενή διαγνώσθηκε σε σχετικά νέα ηλικία (π.χ. στην 5η δεκαετία της ζωής τους), οι πιθανότητες διπλασιάζονται. Οι πιθανότητες καρκίνου του προστάτη αυξάνονται με την ηλικία. Έτσι, 30% των αντρών θα προσβληθούν στην ηλικία των 50 ετών και 80% στα 80 χρόνια. Παρ’ όλο που δε δίνει κανένα σύμπτωμα μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά αν ανιχνευθεί σε πρώιμα στάδια. Η ακριβής αιτία του καρκίνου του προστάτη δεν είναι γνωστή, ωστόσο υπάρχουν τρόποι πρόληψης. Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς, ότι επειδή ο καρκίνος του προστάτη δεν δίνει κανένα σύμπτωμα σε πρώιμα στάδια, όταν δεν γίνεται προληπτικός έλεγχος η διάγνωση  αναγκαστικά θα γίνει από τα συμπτώματα των μεταστάσεων (π.χ. πόνους από μεταστάσεις στα οστά), δηλαδή πολύ αργά.

 


 

Ο καρκίνος του προστάτη μπορεί να ανιχνευθεί έγκαιρα με προληπτικό έλεγχο, που περιλαμβάνει τη δακτυλική εξέταση από το ορθό και την αιματολογική ανίχνευση του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA). Το PSA είναι μια ουσία, που παράγεται φυσιολογικά από τον προστάτη. Η παρουσία φυσιολογικού ή και χαμηλού PSA στο αίμα δεν αποκλείει απαραίτητα τον καρκίνο, όπως και η αύξηση του δε σημαίνει απαραίτητα, ότι υπάρχει καρκίνος προστάτη. Συνεπώς χρειάζεται προσοχή, γιατί αφενός οι καρκίνοι προστάτη, που συνοδεύονται από χαμηλό ή φυσιολογικό PSA είναι πιο αδιαφοροποίητοι και συνεπώς πιο επιθετικοί και αφετέρου οι ασθενείς με υψηλό PSA μπορεί να υποβληθούν σε άσκοπες εξετάσεις και μεγάλη ψυχική ταλαιπωρία για τους ίδιους και το περιβάλλον τους. Συνεπώς το PSA είναι μια εξέταση, η οποία πρέπει να μεταφράζεται σωστά αξιολογώντας και άλλες παραμέτρους. Ο μόνος αρμόδιος να το κάνει αυτό είναι ο ειδικός ουρολόγος και όχι γιατροί άλλων ειδικοτήτων ή ο ασθενής με βάση τις τιμές αναφοράς.

 


 

Η έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου του προστάτη μειώνει σημαντικά τη θνησιμότητα από τη νόσο και τον κίνδυνο ανάπτυξης μεταστάσεων και προχωρημένου καρκίνου. Η οδηγία της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας συστήνει την μέτρηση μιας τιμής αναφοράς του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) σε ηλικία 40-45 ετών και εξατομικευμένη προσαρμογή της παρακολούθησης σε χρονικά διαστήματα ανάλογα με τη τιμή αναφοράς του PSA και την παρουσία άλλων παραγόντων κινδύνου.

 


 

P49aΕφόσον ο ουρολόγος κρίνει, ότι υπάρχει πιθανότητα διάγνωσης του καρκίνου προστάτη, εκτελεί βιοψία με τη λήψη τεμαχιδίων προστάτη με τη βοήθεια λεπτής βελόνας, που κατευθύνεται από υπερήχους δια μέσω του ορθού εντέρου. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος  διάγνωσης της νόσου. Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία εξέταση και κανένας τρόπος απόλυτου αποκλεισμού της νόσου και έτσι αν η βιοψία βγει αρνητική, μειώνονται μεν οι πιθανότητες ύπαρξης προστατικού καρκίνου, αλλά δεν εξαλείφονται. Συνεπώς η παρακολούθηση θα πρέπει να συνεχίζεται και εάν κριθεί απαραίτητο, η βιοψία θα πρέπει να επαναλαμβάνεται.

 

 

Όταν η νόσος διαγνωσθεί σε αρχικά στάδια μπορεί να αντιμετωπισθεί και συνήθως θεραπεύεται πλήρως. Η θεραπεία περιλαμβάνει τρεις μεθόδους. Την ολική χειρουργική αφαίρεση του προστάτη, των σπερματοδόχων κύστεων και ενίοτε των λεμφαδένων της περιοχής και λέγεται ριζική προστατεκτομή, την εξωτερική ακτινοθεραπεία και την εσωτερική ακτινοβολία του προστάτη με εμφυτεύματα ραδιενεργού υλικού, που λέγεται βραχυθεραπεία. Η φαρμακευτική θεραπεία δεν είναι η πρέπουσα θεραπεία για τον αρχόμενο καρκίνο του προστάτη και η εφαρμογή της, παρόλο, που αρχικά μπορεί να είναι αποδοτική, θα καθυστερήσει τη ριζική θεραπεία της νόσου με πιθανότατα επικίνδυνα αποτελέσματα. Παρόλο, που και οι τρεις τεχνικές παρουσιάζουν εξίσου καλά θεραπευτικά αποτελέσματα στη βιβλιογραφία, η άποψη μου είναι, ότι η ριζική προστατεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής για τον εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη. Αυτό γιατί σε σύγκριση με την εξωτερική ή εσωτερική ακτινοβολία πλεονεκτεί, στο ότι η νόσος αφαιρείται τελείως από το σώμα, εξετάζεται ιστολογικά και έτσι η ολική αφαίρεση ή όχι επιβεβαιώνεται πλήρως. Εκτός αυτού φαίνεται, ότι για τους νεώτερους ασθενείς έχει τα καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα επιβίωσης χωρίς νόσο.

 


 

 

Η λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή εκτελείται με τη βοήθεια εργαλείων, που εισάγονται στη διατεταμένη από διοχετευόμενο διοξείδιο του άνθρακα κοιλιά, διαμέσου 4-5 μικρών οπών Σήμερα η ριζική προστατεκτομή εκτελείται με τρεις τρόπους: την κλασσική ανοικτή επέμβαση με μέση τομή στο κάτω μέρος της κοιλιάς, τη λαπαροσκοπική επέμβαση που γίνεται με τη βοήθεια ειδικών εργαλείων και κάμερας, που διέρχονται μέσω 4-5 μικρών οπών στην κοιλιά μεγέθους 0.5-1cm, αφού προηγουμένως η κοιλιά διαταθεί με τη βοήθεια αδρανούς αερίου και τέλος τη ρομποτική επέμβαση η οποία είναι μια λαπαροσκοπική επέμβαση, όπου τα λαπαροσκοπικά εργαλεία κινούνται με τη βοήθεια ρομποτικών βραχιόνων, που καθοδηγούνται από το χειρουργό μέσω ενός πίνακα ελέγχου. Οι παράμετροι, που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στην επιλογή της μεθόδου περιλαμβάνουν παραμέτρους του όγκου (μέγεθος προστάτη, πιθανότητα λεμφαδενικών μεταστάσεων, συνυπάρχουσες τοπικές παθήσεις πχ βουβωνοκήλη, προηγούμενες επεμβάσεις και συνεπώς συμφύσεις στην περιοχή πχ ανοικτή προστατεκτομή για καλοήθη υπερπλασία), παραμέτρους του ασθενούς (σωματότυπος, συνοδές επιβαρυντικές παθήσεις), επάρκεια υλικών για τις λαπαροσκοπικές και ρομποτικές επεμβάσεις και εμπειρία του χειρουργού στην κάθε μέθοδο. Είναι σημαντικό να έχει κανείς υπόψη του, ότι οι νεώτερες τεχνικές μπορεί να πλεονεκτούν σε κάποια πράγματα της κλασσικής επέμβασης, αλλά αφενός δεν είναι πανάκεια και αφετέρου η επιλογή της μεθόδου γίνεται τελικά από το γιατρό σε συνεννόηση με τον ασθενή.

 

 Ένα ρομποτικό σύστημα Da Vinci . Ο χειρουργός ελέγχει από μία κονσόλα ελέγχου την κίνηση των βραχιόνων, που χειρίζονται τα λαπαροσκοπικά εργαλεία με αποτέλεσμα καλύτερη όραση και μεγαλύτερο εύρος, ακρίβεια και σταθερότητα των χειρουργικών κινήσεων με αποτέλεσμα λιγότερες κακώσεις παράπλευρων ιστώνΗ λαπαροσκοπική και ρομποτική χειρουργική πλεονεκτούν κατ αρχήν στη χρήση κάμερας για την πραγματοποίηση της επέμβασης. Αυτό επιτρέπει τη σημαντική μεγέθυνση και συνεπώς την καλύτερη όραση και κατ επέκταση την ελαχιστοποίηση των κακώσεων στους παράπλευρους υγιείς ιστούς. Ιδιαίτερα στη ρομποτική επέμβαση ο χειρουργός έχει τη δυνατότητα τρισδιάστατης όρασης. Ταυτόχρονα η χρήση των ρομποτικών βραχιόνων επιτρέπει την εκτέλεση κινήσεων, που δε γίνονται με το ανθρώπινο χέρι με μεγάλη ακρίβεια και σταθερότητα. Και αυτό βοηθά στην αποφυγή άσκοπων κακώσεων στους παράπλευρους ιστούς. Ταυτόχρονα λόγω της καλής όρασης και ακρίβειας χειρισμών ο χειρουργός μπορεί να διασώσει τα νεύρα της στύσης, που πορεύονται παράλληλα με την κάψα του προστάτη και έτσι ο ασθενής να διατηρήσει τη στύση του μετεγχειρητικά, τουλάχιστον με τη χρήση επιβοηθητικών χαπιών. Επίσης ο σφιγκτηριακός μηχανισμός της ουρήθρας μπορεί να προστατευθεί ευκολότερα και έτσι να αποφευχθεί μερικώς ή πλήρως η μετεγχειρητικά ακράτεια ούρων.

Η επιβεβαίωση των παραπάνω λογικών συμπερασμάτων από τη χρήση των νεώτερων τεχνικών πρέπει να επιβεβαιώνεται και βιβλιογραφικά για να είναι πραγματική. Έτσι τα τελευταία δεδομένα από τις πλέον πρόσφατες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας δείχνουν, ότι πράγματι η ρομποτικά επιβοηθούμενη λαπαρασκοπική ριζική προστατεκτομή συνοδεύεται από μικρότερη απώλεια αίματος και ανάγκη για μεταγγίσεις, μικρότερη διάρκεια νοσηλείας και μικρότερη ανάγκη για παυσίπονη αγωγή σε σχέση με την ανοικτή επέμβαση. Ο καθετήρας μετεγχειρητικά μπορεί να αφαιρεθεί γρηγορότερα και ο ασθενής να επιστρέψει συντομότερα στις δραστηριότητες του. Όσον αφορά το ογκολογικό αποτέλεσμα, που είναι και η κύρια έννοια του γιατρού και του ασθενούς, φαίνεται ότι στο τομέα της εξαίρεσης του όγκου επί καθαρού εδάφους είναι ισοδύναμη με την ανοικτή ριζική προστατεκτομή. Ωστόσο, στους τομείς της υποτροπής της νόσου και της συνολικής επιβίωσης του ασθενούς δεν υπάρχουν ακόμη συγκρίσιμα στοιχεία, γιατί η ρομποτική επέμβαση είναι πολύ καινούργια και δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί. Τέλος, όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες επιπλοκές της ριζικής προστατεκτομής δηλαδή την ακράτεια και τη στυτική δυσλειτουργία, φαίνεται, ότι υπάρχει μια τάση υπεροχής της ρομποτικά υποβοηθούμενης επέμβασης, αλλά χρειάζονται ακόμη αρκετές σωστά σχεδιασμένες μελέτες, ώστε αυτό να αποδειχθεί.


 

Στη λήψη της απόφασης για την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου ριζικής προστατεκτομής θα πρέπει να ληφθούν υπόψη ακόμη και κάποιοι άλλοι παράγοντες. Έτσι κόστος της ρομποτικά υποβοηθούμενης επέμβασης και λιγότερο της απλής λαπαροσκοπικής επέμβασης είναι σημαντικά μεγαλύτερο σε σχέση με την ανοικτή επέμβαση. Αυτό συμβαίνει για λόγους κόστους επένδυσης και συντήρησης της ακριβής συσκευής του ρομπότ και των λαπαροσκοπικών εργαλείων, αλλά και για λόγους ιατρικού ανταγωνισμού, αφού η ρομποτική επέμβαση γίνεται από λίγους εξειδικευμένους ιατρούς.

Επίσης ο ασθενής, που αποφασίζεται να υποβληθεί σε λαπαροσκοπική ή ρομποτική επέμβαση, πρέπει πάντα να ενημερώνεται, ότι η επέμβαση μπορεί να εξελιχθεί σε ανοικτή, αν αυτό κριθεί αναγκαίο για την ασφάλεια και το σωστό ογκολογικό αποτέλεσμα.

Ακόμη, όπως προαναφέρθηκε η ακράτεια και στυτική δυσλειτουργία προκύπτουν συχνά και με αυτές τις επεμβάσεις και δεν είναι δυνατόν εκ των προτέρων να προβλεφθεί η πιθανότητα εμφάνισης τους και άρα να επιβεβαιωθεί στον ασθενή, ότι αυτές δε θα προκύψουν. Εξάλλου η προστασία των νεύρων της στύσης και του σφιγκτηριακού μηχανισμού της ουρήθρας μπορεί να γίνουν και στην ανοικτή επέμβαση ακολουθώντας συγκεκριμένα χειρουργικά βήματα. Ας σημειωθεί, ότι οι πρώτες νευροπροστατευτικές ριζικές προστατεκτομές από τον Patrick Walsh, ήταν ανοικτές επεμβάσεις με άριστα αποτελέσματα στη στυτική λειτουργία και την εγκράτεια.

Οι λαπαροσκοπικές επεμβάσεις είτε απλές, είτε ρομποτικά υποβοηθούμενες έχουν επίσης επιπλοκές, κάποιες από τις οποίες είναι ειδικές μόνο αυτών των επεμβάσεων, ενώ κάποιες άλλες που συμβαίνουν και στις ανοικτές επεμβάσεις είναι συχνότερες, σοβαρότερες και δυσκολότερα αντιμετωπίσιμες. Έτσι η χρήση διοξειδίου του άνθρακα για τη διάταση της κοιλιάς και ο μεγαλύτερη διάρκεια της λαπαροσκοπικής επέμβασης σε σχέση με την ανοικτή ενέχει ειδικούς μεταβολικούς κινδύνους, αλλά και από το καρδιοκυκλοφορικό και αναπνευστικό σύστημα. Πρόσφατα οι Kavoussi και συν. ανέλυσαν τις επιπλοκές σε μια μεγάλη σειρά 2.775 λαπαροσκοπικών ουρολογικών επεμβάσεων, που πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο 12 ετών. Η πιο συνήθης επιπλοκή είναι ο τραυματισμός των αγγείων. Διεγχειρητικά, αιμορραγία μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε σημείο στη διάρκεια μιας λαπαροσκοπικής επέμβασης. Σε μία ανοιχτή χειρουργική επέμβαση η αναγνώριση του σημείου της αιμορραγίας, αλλά και ο έλεγχός της, είναι σαφώς ευκολότερος και ταχύτερος σε σχέση με μία λαπαροσκοπική επέμβαση.

Συμπερασματικά λοιπόν, τουλάχιστον όσον αφορά τον ασθενή και το περιβάλλον του για την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου ριζικής προστατεκτομής ας έχει κανείς υπόψη του τα εξής:

-Η λαπαροσκοπική και ιδίως η ρομποτικά υποβοηθούμενη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή αποτελούν εξέλιξη της κλασσικής ανοικτής επέμβασης και συνοδεύονται από καλά θεραπευτικά αποτελέσματα και μικρότερης βαρύτητας επέμβαση για τον ασθενή με γρηγορότερη ανάρρωση

-Η εφαρμογή τους δεν ταιριάζει σε όλες τις περιπτώσεις.

-Η ρομποτικά υποβοηθούμενη επέμβαση έχει σημαντικά μεγαλύτερο κόστος

-Η λαπαροσκοπική και η ρομποτικά υποβοηθούμενη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή δεν στερούνται διεγχειρητικών επιπλοκών, αλλά και ακράτειας και στυτικής δυσλειτουργίας όψιμα, ίσως βέβαια λιγότερο συχνά από την κλασσική ανοικτή επέμβαση

-Είναι σημαντικά υπερτιμημένες και συχνά παρουσιάζονται με υπεραισιόδοξο τρόπο από το διαδίκτυο, αλλά και τους γιατρούς, που τις εφαρμόζουν

-Όπως κάθε νέα μέθοδος χρειάζεται να αποδειχθεί η αξία τους με σωστές και μακροχρόνιες κλινικές μελέτες

 

 

 Κλασική διουρηθρική προστατεκτομήΗ καλοήθης υπερπλασία του προστάτη είναι μια πολύ συχνή πάθηση των ανδρών, ηλικίας συνήθως άνω των 60 ετών, που οδηγεί σε σημαντικά προβλήματα ούρησης και ενίοτε σε σοβαρές επιπλοκές. Υπάρχουν πολλοί θεραπευτικοί τρόποι, με φάρμακα και χειρουργικά. Η φαρμακευτική αγωγή, ωστόσο, δεν αποτελεί συνήθως μόνιμη θεραπεία και έχει και το μειονέκτημα της ανάγκης για μόνιμη λήψη φαρμάκων με τις πιθανές παρενέργειές τους, όπως η υπόταση και η στυτική δυσλειτουργία. Η ανοικτή χειρουργική επέμβαση, από την άλλη, είναι πάντα και μόνιμα αποτελεσματική, αλλά είναι μια σχετικά βαριά επέμβαση, που απαιτεί νοσηλεία με καθετήρα για μια εβδομάδα. Η διουρηθρική προστατεκτομή είναι αποτελεσματική, αλλά εφαρμόζεται σε σχετικά μικρούς προστάτες, είναι αρκετά αιμορραγική και, αν και ελαφρύτερη από την ανοικτή επέμβαση, είναι και αυτή σχετικά βαριά και απαιτεί τετραήμερη νοσηλεία.

 

 

 

Η ακτίνα laser εξαχνώνει τον προστατικό ιστό αναίμακτα, γρήγορα και αποτελεσματικάΜια νέα μορφή ενέργειας για την αφαίρεση του προστάτη σε καλοήθη διόγκωσή του είναι το Laser. Η συγκεκριμένη μέθοδος γίνεται και πάλι με ραχιαία αναισθησία και διαμέσου της ουρήθρας χωρίς τομή, όπως και η κλασική διουρηθρική προστατεκτομή, όπου ο προστατικός ιστός εξαχνώνεται με τη βοήθεια του laser. Ωστόσο, η συγκεκριμένη τεχνική πλεονεκτεί, μετά από κατάλληλη επιλογή ασθενών, στα παρακάτω σημεία:

 

 

 

  1. Η διάρκεια νοσηλείας περιορίζεται σε μία ημέρα σε σχέση με τη κλασική διουρηθρική, που είναι 3 ημέρες και την ανοικτή προστατεκτομή, που είναι 7 ημέρες.
  2. Ο καθετήρας παραμένει μόνο για μία ημέρα, ενώ στο 30% των ασθενών δεν απαιτείται καθόλου μετεγχειρητικός καθετηριασμός, σε αντίθεση με τις παραπάνω τεχνικές, που είναι αντίστοιχα 3 και 7 ημέρες.
  3. Η απώλεια του αίματος είναι αμελητέα, σε αντίθεση με τις παραπάνω επεμβάσεις, όπου η απώλεια φθάνει τα 300-600ml.
  4. Δεν απαιτείται διακοπή αντιπηκτικής αγωγής.
  5. Η βαρύτητα της τεχνικής με το laser είναι σημαντικά μικρότερη από τις κλασικές επεμβάσεις.
  6. Η παλίνδρομη εκσπερμάτιση και συνεπώς η απουσία εκσπερμάτισης, που αποτελεί τον κανόνα μετά τις κλασικές προστατεκτομές, είναι σπάνια μετά την KTP laser τεχνική.
  7. Η στυτική λειτουργία δεν επηρεάζεται καθόλου.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η τεχνική αυτή είναι εξίσου αποτελεσματική με τις κλασικές, αλλά με σημαντικά μικρότερη νοσηρότητα και ταλαιπωρία για τον ασθενή. Σχετική αντένδειξη αποτελούν οι μεγάλοι προστάτες μεγέθους μεγαλύτερου από 80-90cm3, γιατί τότε η ανοικτή προστατεκτομή έχει καλύτερα αποτελέσματα και η υποψία καρκίνου προστάτη, γιατί με τη τεχνική KTP laser δε λαμβάνεται βιοψία.

Θέσεις ενσφήνωσης λίθου στον ουρητήρα και πρόκληση απόφραξης των ούρων.Η λιθίαση του ουρητήρα αποτελεί ένα συνηθισμένο πρόβλημα, που μπορεί να προκαλεί από έναν απλό κολικό μέχρι πλήρη απόφραξη του ουρητήρα με προοδευτική λοίμωξη και καταστροφή του νεφρού. Ο κολικός και η αιματουρία είναι ο κανόνας, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου ο πόνος μπορεί να είναι ήπιος, βαθύς, η αιματουρία να λείπει και ενίοτε να μην υπάρχουν συμπτώματα. Διαβάστε περισσότερα…

Η διάγνωση της λιθίασης γίνεται πολύ εύκολα με την απλή ακτινογραφία, την ενδοφλέβια πυελογραφία και, αν χρειασθεί, με την αξονική τομογραφία, δεδομένου ότι όλοι οι λίθοι δεν φαίνονται στις απλές ακτινογραφίες.

 


 

Άκαμπτο (επάνω) και εύκαμπτο τηλεσκόπιο για τον έλεγχο του ουρητήρα και τη θραύση των λίθων.Το υπερηχογράφημα δεν αναγνωρίζει απευθείας ουρητηρικούς λίθους, όπως αναγνωρίζει τους λίθους νεφρών και ουροδόχου κύστεως, αλλά αναγνωρίζει την ύπαρξη διάτασης, που μπορεί να οφείλεται στην απόφραξη από το λίθο. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αφαίρεση των λίθων έχουν περιορισθεί πάρα πολύ σήμερα, με την εφαρμογή της Ουρητηροσκοπικές εικόνες σφηνωμένων λίθων.εξωσωματικής λιθοθρυψίας, που είναι η μέθοδος εκλογής για ακτινοσκιερούς λίθους των νεφρών με διάμετρο ως 2 εκατοστά. Μεγαλύτεροι νεφρικοί λίθοι μπορούν επίσης, υπό προϋποθέσεις, να αντιμετωπισθούν επιτυχώς με εξωσωματική λιθοθρυψία. Η εξωσωματική λιθοθρυψία μπορεί να εφαρμοσθεί και για την αντιμετώπιση των λίθων του ουρητήρα. Ωστόσο, εδώ υπάρχουν περιορισμοί. Έτσι, λίθοι που προκαλούν πλήρη απόφραξη του ουρητήρα χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση για την αποφυγή επιπλοκών από το νεφρό. Η εξωσωματική λιθοθρυψία δεν μπορεί να εξασφαλίσει την άμεση απαλλαγή από την απόφραξη του ουρητήρα και συνεπώς να προλάβει πιθανές επιπλοκές. επίσης, λίθοι που είναι εγκατεστημένοι από καιρό στον ουρητήρα «πακτώνονται», λόγω φλεγμονής και οιδήματος, στο τοίχωμά του και έτσι η εξωσωματική λιθοθρυψία δεν είναι αποτελεσματική στην απαλλαγή από το λίθο. Επίσης, λίθοι που βρίσκονται χαμηλά στον κατώτερο ουρητήρα εστιάζονται δύσκολα με την εξωσωματική λιθοθρυψία και έτσι η αποτελεσματικότητά της μειώνεται σημαντικά. Η επιτυχία της εξωσωματικής λιθοθρυψίας, επίσης, είναι περιορισμένη για ουρητηρικούς λίθους σε παχύσαρκους ασθενείς ή με σκελετικές ανωμαλίες, λόγω δυσκολίας εστίασης των ωστικών κυμάτων.

 


 

Θραύση του λίθου με χρήση ακτίνων laser, που εστιάζονται στο λίθο υπό άμεση όραση με τη βοήθεια του ουρητηροσκοπίουΣύλληψη ουρητηρικού λίθου με ειδικό «καλάθι» σύλληψης.Η λύση για όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι η ουρητηροσκοπική λιθοθρυψία με laser. Η μέθοδος αυτή πραγματοποιείται με τη βοήθεια ειδικού λεπτού εργαλείου, που λέγεται ουρητηροσκόπιο, το οποίο περνά από τη φυσιολογική οδό εξόδου των ούρων, χωρίς καμία τομή, εισέρχεται υπό άμεση όραση με τη βοήθεια κάμερας μέσα στον ουρητήρα και εντοπίζει το λίθο. Στη συνέχεια, μέσα από κανάλι του εργαλείου περνά η ίνα του laser, που σπάζει το λίθο σε μικρότερα κομμάτια.

 

 


 

Θραύσματα λίθου μετά από ουρητηροσκοπική λιθοθρυψία με laser.

Τα κομμάτια αυτά, στη συνέχεια, είτε αποβάλλονται μόνα τους, είτε αφαιρούνται με ειδικά «καλάθια» σύλληψης, που περνούν και πάλι από το κανάλι εργασίας του ουρητηροσκοπίου. Η μέθοδος αυτή γίνεται με γενική ή επισκληρίδιο αναισθησία και ο ασθενής μπορεί να φύγει από την κλινική αυθημερόν, χωρίς να χρειασθεί ούτε μια διανυκτέρευση. Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου φθάνει το 100% και οι επιπλοκές είναι αμελητέες.

 

 

 


 

Το ειδικό «καλάθι» συλλήψεως των θραυσμάτων του λίθου.Η χρήση του εύκαμπτου ουρητηροσκοπίου, σε αντιδιαστολή με το άκαμπτο, δίνει τη δυνατότητα προσέγγισης και νεφρικών λίθων, καθώς μπορεί, σε αντιδιαστολή με το άκαμπτο εργαλείο, να ανέβει μέσα στο αποχετευτικό σύστημα του νεφρού και να σπάσει νεφρικούς λίθους. Βέβαια η αποτελεσματικότητα της τεχνικής αυτής δε φθάνει την αποτελεσματικότητα της διαδερμικής νεφροσκόπησης (βλ. αντιμετώπιση της νεφρολιθίασης στη σελίδα των ερωτήσεων), αλλά πλεονεκτεί, σημαντικά, στο ότι είναι ελάχιστα επεμβατική σε αντίθεση με τη νεφροσκόπηση, αφού δεν παραβιάζονται ιστοί και, αν συνδυασθεί με την καθόλου επεμβατική εξωσωματική λιθοθρυψία για τα λιθιασικά υπολείμματα που δεν είναι προσεγγίσιμα με το εύκαμπτο ουρητηροσκόπιο, η σχέση αποτελεσματικότητας – νοσηρότητας είναι άριστη.

 

 

 

Η μορφή της ακράτειας που χαρακτηρίζεται από απότομη και ξαφνική αίσθηση για ούρηση, που δεν μπορεί να ελεγχθεί από τον ασθενή και λέγεται ακράτεια από έπειξη, είναι βασανιστική και δημιουργεί έντονο κοινωνικό πρόβλημα, καθώς και πρόβλημα υγιεινής. Το κόστος επίσης για τις πάνες δεν είναι ευκαταφρόνητο. Η ακράτεια αυτή μπορεί να οφείλεται σε ορισμένες παθήσεις. Οι παθήσεις αυτές μπορεί να είναι νευρολογικής φύσεως ή παθήσεις του τοιχώματος της κύστεως, όπως φλεγμονές ή όγκοι. Διαβάστε περισσότερα…

 

Ωστόσο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν υπάρχει γνωστή αιτία για τη μορφή αυτή της ακράτειας και τότε ονομάζεται ιδιοπαθής. Για τον αποκλεισμό σοβαρών παθήσεων, ορισμένες απλές εξετάσεις, όπως το υπερηχογράφημα του ουροποιητικού, η εξέταση ούρων και ενίοτε η κυστεοσκόπηση, πρέπει να γίνονται.

 

Ένεση της βουτυλινικής τοξίνης στη κύστη.Η ουροδυναμική εξέταση είναι μια σχετικά απλή εξέταση καταγραφής των σπασμών της κύστης και της αύξησης της πίεσης μέσα σ’ αυτήν, στη φάση του σπασμού. Στις νευρολογικής προέλευσης ακράτειες, η αύξηση των πιέσεων μέσα στην κύστη από τον εντονότατο σπασμό προκαλεί, εκτός από την ακράτεια, παλινδρόμηση των ούρων προς τους νεφρούς, με αποτέλεσμα ταχεία καταστροφή τους και πρόκληση νεφρικής ανεπάρκειας. Η ακράτεια από έπειξη αντιμετωπίζεται κυρίως φαρμακευτικά. Νεότερα φάρμακα, που έχουν όλο και λιγότερες παρενέργειες σε σχέση με την παλιότερη οξυβουτινίνη -που προκαλεί έντονη ξηροστομία, δυσκοιλιότητα και ταχυκαρδία-, προστίθενται στη θεραπευτική φαρέτρα του ουρολόγου. Ωστόσο, και τα νεότερα φάρμακα δεν στερούνται παρενεργειών, ενώ δεν είναι πάντα αποτελεσματικά ή ανεκτά από τον ασθενή. Μια νέα εναλλακτική θεραπευτική μέθοδος της υπερλειτουργικής κύστης αποτελεί η χορήγηση βοτουλινικής τοξίνης, με ενέσεις που γίνονται μέσα στην ουροδόχο κύστη με τη βοήθεια του κυστεοσκοπίου. Το φάρμακο αυτό έχει την ιδιότητα να χαλαρώνει προσωρινά το μυϊκό τοίχωμα της ουροδόχου κύστης και, έτσι, να βελτιώνει και συνηθέστερα να διακόπτει τελείως τη μορφή αυτή της ακράτειας.

 

P41Η εφαρμογή της ένεσης γίνεται με τοπική αναισθησία και ο ασθενής δε χρειάζεται να νοσηλευθεί. Το τελικό αποτέλεσμα συνήθως εμφανίζεται έως και μια εβδομάδα μετά τις ενέσεις. Η διάρκεια του θεραπευτικού αποτελέσματος φθάνει τους έξι μήνες. Εν συνεχεία, η χορήγηση του φαρμάκου μπορεί να επαναληφθεί. Η θεραπεία είναι ασφαλής, χωρίς ιδιαίτερες παρενέργειες, όταν ακολουθούνται οι σωστές οδηγίες και ενδείξεις εφαρμογής της, αν και οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται ότι σε ένα περιορισμένο ποσοστό μπορεί να χρειασθούν, παροδικά, διαλείποντες καθετηριασμοί. Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της θεραπείας είναι ότι είναι ελάχιστα επεμβατική, φθηνή, ασφαλής, πολύ αποτελεσματική, ο ασθενής αποφεύγει τα προβλήματα της φαρμακευτικής αγωγής, αποφεύγει πιθανή χειρουργική επέμβαση -όταν τα φάρμακα δε λειτουργούν-, ενώ οι νευρολογικοί ασθενείς εξασφαλίζουν χωρίς επέμβαση -εκτός από τη βελτίωση ή και διακοπή της ακράτειάς τους- και την προστασία των νεφρών τους, από τις υψηλές πιέσεις που αναπτύσσονται κατά τους ανεξέλεγκτους σπασμούς της κύστης.

 

Ταινία ελεύθερη τάσης. Η ταινία ελεύθερης τάσης, που τοποθετείται με μια απλή επέμβαση κάτω από την ουρήθρα εμποδίζει τη κάθοδο της ουρήθρας κατά την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και έτσι εμποδίζει την ακράτεια από προσπάθειαΗ ακράτεια από προσπάθεια είναι η μορφή εκείνη της ακράτειας που σχετίζεται με απώλεια ούρων στο βήχα, το γέλιο, τη γρήγορη κίνηση και, γενικά, σε όλες τις καταστάσεις που αυξάνεται η πίεση στη κοιλιά. Σε πιο σοβαρές μορφές, η απώλεια των ούρων μπορεί να είναι μαζική και να γίνεται και σε μικρή δραστηριότητα. Η ακράτεια αυτή, αν και μπορεί να εμφανισθεί και στα δύο φύλα, είναι συχνότερη στις γυναίκες και οφείλεται σε χαλάρωση του μυϊκού πατώματος της λεκάνης τους, συνήθως λόγω ατροφίας των μυών αυτών, λόγω τοκετών και έλλειψης οιστρογόνων μετά την εμμηνόπαυση.

 

 

Ταινία ελεύθερη τάσης εξερχόμενη δια του κοιλιακού τοιχώματος (κλασικό TVT).Σπανιότερα, η ακράτεια αυτή μπορεί να οφείλεται σε αδυναμία του σφιγκτηριακού μηχανισμού εγκράτειας, λόγω νευρολογικών παθήσεων, διαβήτη, ή τραυματισμών των πυελικών νεύρων από ατυχήματα, ή συχνότερα μετά από μεγάλες εγχειρήσεις στην πύελο για την αφαίρεση όγκων. Η συνηθέστερη μορφή ακράτειας από προσπάθεια, δηλαδή αυτή των γυναικών, λόγω χαλάρωσης του πατώματος της λεκάνης, αντιμετωπίζεται με διάφορους συντηρητικούς και συνηθέστερα χειρουργικούς τρόπους. Οι πιο συνηθισμένες επεμβάσεις περιλαμβάνουν την τοποθέτηση ταινιών από πολυπροπυλένιο κάτω από την ουρήθρα των γυναικών. Οι ταινίες αυτές δεν πιέζουν για να αποφράξουν την ουρήθρα, όταν τοποθετούνται σωστά, αλλά λειτουργούν ως υποστήριγμα της ουρήθρας τη στιγμή που, λόγω της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης, η ουρήθρα μετακινείται από τη θέση της, επιτρέποντας έτσι την απώλεια των ούρων..

 

Ταινία ελεύθερη τάσης εξερχόμενη δια των θυροειδικών τρημάτων της λεκάνης (TVTO, TOT).Οι ταινίες αυτές είναι πολύ αποτελεσματικές στον έλεγχο της ακράτειας και τοποθετούνται εύκολα με απλές επεμβάσεις, με επισκληρίδιο ή τοπική αναισθησία. Γίνονται άριστα ανεκτές από τον οργανισμό και πολύ σύντομα ενσωματώνονται στους ιστούς, χωρίς προβλήματα. Οι επεμβάσεις αυτές, για να έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα, πρέπει να γίνονται από ειδικούς στην ακράτεια ουρολόγους.

 Η παλαιότερη και πιο δοκιμασμένη από όλες τις ταινίες είναι η ταινία TVT. Για την τοποθέτησή της χρειάζεται τα δύο άκρα της ταινίας αυτής να βγουν από το κατώτερο κοιλιακό τοίχωμα, με τη βοήθεια ειδικών βελονών. Παρ’ όλη την ασφάλεια της μεθόδου σε έμπειρα χέρια, υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι τραυματισμών οργάνων με την τοποθέτηση των βελονών.

 

Ταινία ελεύθερη τάσης εξερχόμενη δια των θυροειδικών τρημάτων της λεκάνης (TVTO, TOT).Η προσπάθεια απλοποίησης της επέμβασης αυτής οδήγησε σε δύο παραλλαγές της τοποθέτησης της ταινίας, με διέλευση της ταινίας όχι από το κατώτερο κοιλιακό τοίχωμα, αλλά από τα θυρεοειδή τρήματα στην έσω επιφάνεια των μηρών (Ταινίες TOT και TVTO).

Η τεχνική αυτή μειώνει το χρόνο της επέμβασης και τον κίνδυνο κάκωσης της ουροδόχου κύστης, του εντέρου και των λαγόνιων αγγείων. Μια ακόμη απλοποίηση της ταινίας TVT είναι η πρόσφατα χρησιμοποιούμενη ταινία TVT Secure. Η ταινία αυτή πλεονεκτεί, ακόμα περισσότερο, από τις άλλες στο ότι δεν απαιτείται καθόλου τοποθέτηση βελονών για τη διέλευσή της και, έτσι, η εφαρμογή της είναι σύντομη και ασφαλής, ενώ μπορεί να γίνει και με τοπική αναισθησία. Η αποτελεσματικότητά της μένει να εκτιμηθεί.